Omstreeks 1784 vestigden de eerste vissers zich in een uitgestrekt duinengebied tussen Veurne en Adinkerke. Stilaan kreeg de nederzetting het uitzicht van een dorp en werd een parochie van Adinkerke met een eigen kerk: de St.-Pieterskerk. De Pannevissers stonden bekend om hun vakmanschap en hun volks karakter. Maar bij gebrek aan een schuilhaven weken steeds meer reders uit naar andere havens. De visserij verdween en zij die bleven vonden werk bij het opkomend toerisme. Wat gelukkig niet verdween, was het kleinschalig en volks karakter.

Vandaag, anno 2006, zorgt een bewonersplatform ervoor dat dit volks imago in ere wordt gehouden met acties zoals "Geen Muren tussen Buren" en "GoeieDag", met een jaarlijkse nieuwjaarsreceptie, een zomers wijkfeest, natuurwandelingen in bos en duinen, zomerconcertjes, enz. De wijkbewoners worden nauw betrokken bij de wijkwerking via een enquête over mogelijke verbeteringen in de wijk. Zo werd een petanqueplein aangelegd, werden diverse straten vernieuwd en de groenvoorziening vakkundig aangepakt.
Kortom de bewoners van de St.-Pieterswijk in De Panne zijn trots op hun gezellige wijk.

Een bewijs hiervan is hun uitnodiging om tijdens de zomer te komen wandelen door de wijk, waarbij men kan genieten van eerlijke, volkse poëzie die op een dertigtal plaatsen staat opgesteld. Op de dienst toerisme van De Panne ligt een folder waarop alle locaties staan aangeduid.

Bron: Will Vansteene